Scene iz filma Kum III i serije White Lotus snimljene su tu.
Teatro Massimo u Palermu na Siciliji je najveća operska kuća u Italiji i treća po veličini u celoj Evropi, odmah iza opera u Parizu i Beču. To je pravo arhitektonsko čudo jer je izgrađena u veličanstvenom neoklasičnom stilu. Eksterijer podseća na antičke hramove sa monumentalnim stubovima i čuvenim bronzanim lavovima na ulazu, dok je unutrašnjost oličenje raskoši krcato zlatnim detaljima, crvenim somotom i murano lusterima.
Ova operska kuća je poznata po svojoj Zvezdanoj dvorani i genijalnom inženjerskom rešenju plafona koji se može otvarati radi ventilacije, a akustika u sali se smatra jednom od besprekornijih na planeti.
Operska kuća Teatro Massimo posvećena je kralju Viktoru Emanuelu II. Operu je projektovao i nadgledao italijanski arhitekta Đovan Batista Filipo Bazile, koji je na Siciliji već bio poznat po projektu restauracije katedrale u gradu Aćireale, kao i po projektima vrtova i vila u Palermu i Kaltađironeu.
Nakon smrti Bazilea 1891. godine izgradnju je nastavio njegov sin, arhitekta Ernesto Bazile.
Kompanija Rutelli and Machì, koju su predstavljali Đovani Ruteli i Alberto Maki, angažovana je za glavne građevinske radove na zdanju. Pod tehničkim i građevinskim nadzorom arhitekte Đovanija Rutelija, radovi su vođeni od temelja, pa sve do tavanskih konstrukcija pozorišta. On je bio odgovoran i za kompletnu spoljašnju dekoraciju zgrade.
Đovani Ruteli pripadao je veoma staroj i uglednoj italijanskoj porodici potvrđenog porekla sa Britanskih ostrva, porodici koja je iznedrila arhitekte i vajare stare sicilijanske klasične i barokne škole, kao i građevinske izvođače – sve preduzetnike čiji koreni sežu do prve polovine 18. veka u Palermu. Zajedno sa arhitektom Don Marijom Rutelijem (Đovanijevim pradedom), smatrani su među tehnički i umetnički najstručnijim ekspertima na Siciliji tog vremena, naročito zbog dubokog poznavanja antičke grčko-rimske arhitekture i normanskog arhitektonskog stila koje su posedovali Mario Ruteli i njegovi potomci.
Ovaj stil zahtevao je upotrebu prirodnog masivnog kamena, koji je bio sastavni deo konstrukcionog dizajna. Dve ogromne bronzane statue lavova koje sede pored monumentalnog stepeništa na ulazu u pozorište izradili su sin Đovanija Rutelija, vajar ser Mario Ruteli, i Benedeto Čivileti.
Izgradnja je počela 12. januara 1874, ali je obustavljena na osam godina, od 1882. do 1890. godine. Konačno, 16. maja 1897, 22 godine nakon postavljanja kamena temeljca, treća najveća operska kuća u Evropi u to vreme svečano je otvorena izvođenjem Verdijevog Falstaffa, pod dirigentskom palicom Leopolda Munjonea.
Unutrašnjost su oslikali i dekorisali Roko Lentini, Etore De Marija Bergler, Mikele Korteđani i Luiđi Di Đovani.
Biste poznatih kompozitora za pozorište izradio je italijanski vajar Đusto Liva, zajedno sa svojim sinovima.
Bazile je inspiraciju pronašao u drevnoj i klasičnoj sicilijanskoj arhitekturi, pa je spoljašnjost izvedena u visokom neoklasicističkom stilu, sa elementima grčkih hramova. Gledalište, oblikovano u stilu kasne renesanse, prvobitno je planirano za 3.000 ljudi, ali u današnjem obliku prima 1.381 posetioca, sa sedam nivoa loža raspoređenih oko nagnute scene u tipičnom obliku potkovice.
Godine 1974. pozorište je zatvoreno radi renoviranja potrebnog zbog novih bezbednosnih propisa, ali su prekoračenje troškova, korupcija i politički sukobi doveli do velikih kašnjenja, pa je ostalo zatvoreno čak 23 godine. Konačno je ponovo otvoreno 12. maja 1997, samo četiri dana pre svoje stogodišnjice. Operska sezona ponovo je počela 1999, iako je Verdijeva Aida izvedena već 1998. dok su radovi još trajali.
Tokom restauracije redovne operske sezone održavale su se u Teatro Politeama, manjoj zgradi nedaleko od Teatro Massimo.
Zanimljivo je da su završne scene filma Kum III reditelja Frensisa Forda Kopole snimane upravo u ovom pozorištu.
Takođe, u drugoj sezoni serije The White Lotus, Kventin (Tom Holander) vodi Tanju (Dženifer Kulidž) da pogleda izvođenje opere Madama Butterfly baš u Teatro Massimo.
***
Pratite nas i na društvenim mrežama:
